umel daitezela hitzak, izarapeko egunetan.

Izarapeko egunak hain ditut gustuko!
Logelak hain dirudi haundia, eta hain dirudi beroa izarapeko egunetan!

 Zeru grisa ikus daiteke izarapetik, leihoak erakusten duen munduaren zatitxoan behintzat.
Asko dira lainoek Bilbo estaltzen duten egunak eta horrek badu bere xarma, izarapetik bada ere. Gaur ere bustiko ditu euriak izen handiko eraikinak akaso, gorentasunaren zigilua duten baldosak umelduz. Beti ere hiriari dagokion xarma berezi horrekin.

Baina, ez dago euri beharrik izarapean bustitzeko.Badakizu eta, ez dela askorik behar edertasunaren zigilua daramaten hankak umeltzeko.
Izarapean hiriko euri goxo hori sentitu daitekeelako, izarapean jarraituko dut izarak umeldu artean, Bilbo zaintzen duten lainoak desegin artean. 

Eta izan dezazula zuk ere izarapeko egun on-ona!

Idazten dut
munduak jakin dezan idazten haste hutsak oinak aireratu dizkidala sarritan.
Idazten dut
zuk ere jakin dezazun idazteak eragin dizkidala mila negar, mila isiltasun amaigabe, mila min.
Idazten dut
esateko idazteak lehortu dizkidala mila malko, marraztu dizkidala aurpegian mila irribarre, baretu dizkidala mila ezinegon.

Hitzei eskerrak emateko besterik ez dut idazten gaurkoan.

“No hay palabras suficientes para explicar porqué escribir me salva días de autoestima por los suelos y me inyecta dosis de humildad.”

udazkenean hitzak ere erortzen direlako.

Bere oinak eutsiko dituen lurrik ez dagoelako hasi du nire gorputzak goranzko bidea, pisuaren pisuz.  
Eta ikusi nola hausten den…

Erruz hasiko dira hostoak erortzen laister, 
keinu isilez, ni seduzitzeko asmoz edo.  

Eta Lurrak hala nahi badu, bueltatuko naiz orduan nire gorputza eutsiko duen nonbaitera, 
edo norbaitengana, nork daki.

Jantzi nazala berak udaberrian, berriz ere erruz haziko diren loreekin, 
hauen usainekin leher nadin, 
ferekaz fereka. 
Nik merezi ez badut ere, nire gorputzak baduelako begirada beharrik. 
Sarritan, laztan beharrik ez eta begirada huts batek jartzen dituelako gorputzak dantzan, pisuaren pisuz, 
gorantz.

6:27. Dei bat; “Kukutzara sartu dira”.

7:54. Egunon.

Errekalden sartu ahala nabari da Ertzaintzak hartuak dituela auzotarren hainbat eta hainbat kale. Bidegurutze bakoitzean gehiago dira begirada hotzez agurtzen gaituzten estalitako aurpegiak. Baina, Kukutza helmuga hartuta oinez goazela, Gaztetxearen alde hurbildutakoak ere asko direla ohartu gara; ikasle, langile, auzotar, politikari…

Horrek indartu gaitu.

Heldu gara.

“¿Adonde van ustedes?, por favor, den la vuelta y circulen.” Horrela esan digu beltzez jantzitako batek. Kalea berea delako izango zen ziur asko.

Baina kaleen jabetzaz eztabaidatzen hastea ez zen kontua. Hiritarren kultur-gune den espazio autogestionatu eta aske baten etorkizuna zegoen jokoan. 

Bertan egon gara eguerdiko hamabiak inguru arte. Eta bitarte horretan gertatutakoa deskribatzeko, “triskantza” hitza erabili du lagun batek. Ez du arrazoirik falta.

Uniformez jantzitakoen lekuz kanpoko jarrerari ezin izango dio inoiz zentzuzko aitzakiarik jarri Ares jaunak.

Mirestekoa erresistentziari bukaeraraino eutsi diotenen tinkotasuna.

Epailearen erabakiaren zain, hel daitezela gure oihuak alkate jaunaren ohearen ertzeraino, izan ditzan gaur gauean ere amets goxo goxoak. 

hitzak pisua omen du.

Norbaiti entzun nion egiak bere lekua galtzen duela, garaiz esaten ez denean.

Ez inori esan baina, badut kate antzeko bat, lepotik hasita gorputz osoa hartu didana. Besoak eta hankak korapilatu dizkit lehenengo, atzamar eta behatzekin lotzeko gero. Muskulu eta hezurrak ere katearen esanetara jarri dira eta ez dira nire garunaren aginduei erantzuteko gauza.

Egiaren pisua deitzen diote horri.

Baina itxoin egingo dut. Jendeak esaten duelako egiak bere lekua galtzen duela, garaiz esaten ez denean. Eta suposatu dut egiak bere lekua galtzen badu, lotu nauen katea ere askatu egingo dela.  Zuk ordea ondo dakizu ez dela hori gertatuko. Eta hor jarraitzen du kateak, nire odol guztia ahalik eta gogorren lotzen.

Kalean elkartzen bagara esango dizut nire oheak ere somatzen duela kate bat bere baitan, gainean behar zaituela esatera ausartu ez zelako behin. Esango dizut beste kate batek hartu duela nire logelako ispilua, bera ere ausartu ez zelako esatera gu bion isla ikusi nahi zuela goizero-goizero.

Esango dizut nire azala, bularrak, oinak, ezpainak, ilea, hezurrak, azazkalak, muskuluak, besoak…direla lepotik hasita gorputz osoa kateatu didan horren pisua beste egun batez jasan ezin dutenak. Orainarte ausartu ez naizelako zure arnashotsa oso gertu behar dudala esatera.

Eta hasi da katea askatzen…

loak hitzak ere hartzen dituelako.

Ez larritu berandutzen banaiz.

Aitortu behar dizut ez nauela loak hartu aspaldian.

Panpinek ez dute inor besarkatu behar loak hartzeko. Eta ni, ni ez naiz panpina.

Ez nau loak hartu aspaldian, baina, ez larritu berandutzen banaiz.

Banator. Gogotsu nator oraingoan, piztu zait eta gorputzean panpinei panpin egiten dien hori. Badakizu zertaz ari naizen.

Banator.

Ea zuri ere loak hartzen zaituen gaur edo bihar, inor besarkatzeko beharrik ez duzunean.

Ea zuri ere pizten zaizun panpinei panpin egiten dien hori.